Kim jestem?

01 — Moje korzenie

Dorastałem tutaj, w południowym Neukölln, i znam naszą rzeczywistość z pierwszej ręki. Mój Kiez (moja okolica) ciągnie się od Grundschule am Teltowkanal, szkoły podstawowej w Britz, aż po Hannah-Arendt-Gymnasium w Rudow. Tu mam wszystkich moich przyjaciół, moją rodzinę i mnóstwo solidarnych, serdecznych i ciężko pracujących sąsiadek i sąsiadów. Moi rodzice też przez całe życie musieli ciężko pracować. Ojciec najpierw jako robotnik w hucie, ale najdłużej jako pracownik obsługi w BVG (berlińskich zakładach komunikacji miejskiej) — mama jako sprzątaczka w szkole specjalnej.

Można sobie wyobrazić, że pieniędzy często u nas brakowało. Pamiętam wycieczki szkolne, w których razem z kilkoma kolegami nie mogłem wziąć udziału, i zbyt wiele rodzin, których nie było stać na korepetycje, choć ich dziecko miało w szkole trudności. Po dwudziestu latach wciąż codziennie widzę, jak wiele dzieci i rodzin dzieli tutaj dokładnie ten sam los.

02 — Co mnie ukształtowało

Te warunki życia sprawiły, że wcześnie zacząłem mierzyć się z pytaniami o rasizm, sprawiedliwość i nierówności społeczne. Kiedy zdałem Abitur (niemiecką maturę) w Hannah-Arendt-Gymnasium, moi rodzice byli już za starzy, żeby pracować, a ich emerytura — jak u wielu emerytek i emerytów w Niemczech — ledwo starczała na życie. Dlatego wcześnie zacząłem pracować w najróżniejszych miejscach, żeby ich wspierać: w supermarkecie, jako dostawca, w biurze albo za kierownicą. Ten czas bardzo mnie ukształtował, bo na własnej skórze musiałem się przekonać, jak żyje większość ludzi w naszym społeczeństwie: pracujemy dużo i ciężko, a na koniec miesiąca i tak nie zostaje dość pieniędzy.

03 — Moja droga

W 2015 roku wstąpiłem do partii DIE LINKE i od tamtej pory działałem w kilku organizacjach politycznych: zajmowałem się antyrasizmem, sprawiedliwością społeczną, edukacją i młodzieżą, polityką międzynarodową oraz prawem azylowym i migracyjnym. Obok studiów z inżynierii zarządzania (Wirtschaftsingenieurwesen) regularnie udzielałem korepetycji — dziś to już ponad 9 lat doświadczenia w pracy z dziećmi i młodzieżą. Do tego przez ostatnie dziesięć lat miałem przywilej zbierania doświadczenia politycznego i dyplomatycznego na poziomie kraju związkowego i na poziomie federalnym, a od ponad roku pracuję w zespole naszego posła do Bundestagu (niemieckiego parlamentu federalnego) z Neukölln, Ferata Koçaka, gdzie codziennie walczymy o naszych ludzi i o lepsze życie w Neukölln.

Poza polityką pasjonuję się filozofią i kulturą, ale jestem też ogromnym fanem sportu — dumnym kibicem naszych Berlin Bears (GO BEARS!), a sam przez wiele lat grałem i sędziowałem w DJK SW Neukölln. Chętnie spędzam czas z moją mamą, która ma dziś siedemdziesiąt dwa lata, i od ponad trzydziestu lat mieszkam w tym samym domu w Britz. Ten dom jest też moją nadzieją na solidarne sąsiedztwo: nieważne, czy moi sąsiedzi nazywają się Erika, Musa czy Herr Lehmann — każde z nich pokazało mi, jak wygląda ludzka wspólnota i dlaczego warto stawać za sobą murem.

04 — Moja postawa

Jedną z nich była Tante Uschi (ciocia Uschi). Nieustępliwie brała moją rodzinę w obronę, kiedy sąsiad z trzeciego piętra znowu wzywał policję, choć nikt nie zakłócał ciszy. Raz za razem stawała między nami a nim, bez chwili wahania. Miała osiem lat, kiedy naziści doszli w Niemczech do władzy, i opowiedziała mi to wszystko: jak okrutne były tamte mroczne czasy i jak niewyobrażalne trudności musieli pokonać, żeby ochronić jej babcię, która była Żydówką. Krótko przed jej śmiercią obiecałem jej, że wszystkim, co mam, będę się przeciwstawiał nienawiści, szczuciu i rasizmowi
— w pierwszej kolejności AfD!